पहिलो छोरा ५ बर्ष पुरा भैसकेपछि दोसा्रे सन्तान पाउने ईच्छा र योजना अनुसार बच्चा गर्भमा बस्यो पनि । निकै खुसी भएकी थिए । तर त्यो खुसी धेरै समय टिक्न सकेन । जुन ४ महिना पुग्नै लाग्दा एक्कासि रक्त श्राव भई गर्भमै खेर गयो, सफाई गर्नु पर्यो । धेरै रक्तश्राव भएको हँुदा शरिर निकै कमजोर भएको थियो भने अर्केातिर ४ महिना पेटमा राखेको बच्चा खेर जाँदा पिरले मन भारि भएको थियो । केही समय र महिना तनावमय भए मेरा लागि । केही महिना पश्चात् २०७८ जेठ १२ गते म अन्तिम महिनावारि भए । टेस्ट पोजेटिभ आयो र केही दिनपछि महेन्द्रनगरको एउटा क्लिनिकमा समान्य चेकजाँचको लागि गए त्यहाँ एउटा अल्ट्रासाउन्ड गर्न लगाइयो । यसको रिपोर्टमा बच्चा पाठेघरमा नबसि ट्युबमा बसेको छ र पनि खालि मासुको डल्लो जस्तो देखिन्छ छिटो भन्दा छिटो धनगढी राम्रो रेडियोलाजिस्टलाई देखाउनुस् नत्र ट्युब फुट्न सक्छ , या अपरेसन गर्नु पर्छ भनियो । कति पीडापछि पाएको खुसीमा त्यस्तो भन्दा बेस्सरी रुँदै घर आए आफ्नो मम्मीलाई फोन गरि सुनाए तर वहाँले त्यस्तो केही हुँदैन छोरी नआत्तिनु भन्नुभयो । दोस्रो दिन श्रीमान् र म धनगढीको माया मेट्रो हष्पिटलमा गई सबै चेक गराउँदा बच्चा सहि ठाउँमा नै रहेको र धड्कन चेक गर्न १ हप्तामा आउन भन्नु भयो । बल्ल मन खुसी भयो र घर आयौ । यसै गरि नियमित चेकजाँंच गर्दै एक दुई तीन महिना बित्दै गए । आफ्नो केयर गरिरहे साथसाथै रेडियो महाकाली एफएममा जागिर गर्थे गरिरहे । काम गर्न मलाई सहज वातावरण मिलाईएको थियो । रेडियोका अग्रज सरहरुले पनि बिदा माग्दा सहजै साथ दिनुभयो । मलाई बेलाबेला पेट दुखि रहने अप्ठ्यारो भैरहन्थ्यो र पनि मेरो बच्चालाई सहिसलामत संसारमा ल्याउले क्षमता र आँट मनमा राखिरहन्थे ।
खासमा मेरो डेलिभरि डेट चाहिं २०७८ फागुन २० गतेको दिईएको थियो तर एक्कासि २०७८ पुस ९ गते यानकी आजकै दिन पुस ९ गते सातौ महिना चलिरहँदा मलाई कस्तो अप्ठ्यारो भयो , व्यथा लाग्न थाल्यो । घरमा मेरो सासु मेरो ठूलो छोरा र म मात्रै थियौं । श्रीमान् केही काम विशेषले धनगढी जानु भएको थियो । यता मलाई व्यथा सहनै नसकिने जस्तो हुन थाल्यो । बिहानको ४ बजेर ३० मिनेट भएको थियो होला सासुलाई भने त्यसपछि सासुले नजिकै रहेको एक जना दिदिको अटो बोलाई दिनु भयो । म अस्पताल जान तयार भए घरमा ५ बर्षको छोरा सुतकै छोडेर जाँदा मनमा कस्तो भाथ्यो त्यो मलाई मात्रै नभई आमा बनेका सबै आमाहरुलाई थाहा होला । एक्लै घरबाट बजारसम्म अटोमा गए त्यहाँबाट मेरी नन्द आउनु भयो र दुबै नन्द भाउजु एक हाईस बुक गरी सेती प्रादेशिक अस्पतालतिर जाने सल्लाह भयो र गयौ । एकातिर व्यथाको पीडा अर्कोतिर डेलिभरि डेट आउन २ महिना पहिल्यै यस्तो हुँदा बच्चालाई केही पो भैहाल्ने हो कि भन्ने पीर थियो । हामी करिब ६ बजेर ३० मिनेटमा अस्पताल पुगेर प्रसूुति वार्डमा जाने बितिकै बाबु जन्मियो र जन्मिने बितिक्कै रोयो, शरिरमा पीडा भएनि कताक तात्यो बच्चाको त्यो रुवाईले मनमा खुसी छायो तर फेरि नर्सहरुले भनेको सुनिरहे बच्चा सानो छ बच्चाको तौल जम्मा १५०० ग्राम मात्रै छ भन्दै एक छिन बच्चालाई मेरो छातिमा राखेर राम्रोसंग मैले स्पर्स गर्न नपाई बच्चालाई NICU राख्नु पर्छ भनि तुरुन्तै मेरो नन्दको हातमा बच्चा दिई NICU भर्ना गर्न दिईयो । त्यसपछि यता मलाई नर्सहरुले तपाईको साल अड्किएको छ गाह्रो हुन सक्छ भन्नु भयो । एकदमै ब्लडिङ भैरहेको थियो ।
पुस महिनाको चिसो शरिर जाडो र पीडाले पनि काँपिरहेको थियो । नर्सहरु एकपछि अर्को अथवा सिनियर नर्स आउनु भयो भन्दै हात हाल्दै झन् बडि ब्लडिङ र दुखाई भैरह्यो । यो क्रम कम्तिमा पनि साढे ६ बजे जन्मेको बच्चा साढे १० हुँदा पनि साल आएन मेरो शरिर निष्क्रिय भैसकेको थियो । बाहिर सबै आफन्तहरु आएर आत्तिएका थिए । फेरि लास्टमा एक जना डाक्टर आउनु भयो र भन्नु भयो वहाँको अपरेशन गरेर साल निकान्लु पर्छ बिरामीको अवस्था जटिल भैसक्यो , भन्ने मेरो कानले सुनिरहे बोल्न सकिन । अपरेशन भनेपछि घरमा भएको बच्चालाई सम्झेर आँशु आई रह्यो । परिवारको सहमतिमा ११ बजे मलाई अपरेशन अपरेशन थियटर भित्र लगियो । एनएसथेसियाको सुई लगाएर शरिर सुन्न बनायो । करिब ३०–३५ मिनेट लगाएर अपरेशन गरी साल निकाल्यो । त्यससछि मेरो शरिरले झन् काम जर्न छोड्यो , शरिरमा कम्पन सुरु भयो नर्मल वार्डमा सारियो । आफन्तहरुको भिड थियो , देखिरहे ,सुनिरहे तर बोल्न सकिरहेको थिएन । एक हातमा सलाईन,अर्को आतमा रगत चढाईएको थियो ।
शरिरको कम्पन रोकिएको थिएन ,शरिर चिसो परिसकेको थियो । त्यो अवस्थामा मलाई मेरो बच्चाको र मेरी आमालाई मेरो सबैभन्दा बढी चिन्ता थियो । डाक्टरले अझै बिरामीको शरिरमा १–२ घण्टाभित्र सकारात्मक परिबर्तन आएन भने जे पनि हुन सक्छ भनि सकेको थियो । तर सबैको पार्थना त डाक्टरको कोशिषले सकारात्मक परिवर्तन र तातो पनि आउन लाग्यो । बिस्तारै केही शब्दहरु बोल्न सके , प्रतिक्रिया दिन सके । अब आफू खतरा मुक्त भएको थाहा पाएपछि यताउता हेर्दा सबै सुत्केरीहरुले काखमा बच्चा राखेको देख्दा , मेरो बच्चा त कमतौल भई NICU राखेको याद आयो र बच्चाको अवस्था कस्तो होला भनि मन आत्तियो । २ दिनसम्म बच्चालाई भेट्न दिईएन तर बच्चाको अवस्थाका बारेमा अपडेट दिईन्थ्यो । त्यो अवस्थामा जति पीडा आफ्नो सन्तानको लागि एउटा आमालाई हुन्छ त्यति संसारका कुनै पनि शक्तिलाई हुँदैन । सात दिन बाबुलाई NICU मा राखियो , यो समयमा आफ्ना आफन्त, सँगै काम गर्ने साथी भाईहरु भेट्न आईरन्थे । मेरो आमा र श्रीमान् म संगै अस्पतालमा हुनु हुन्थ्यो । सातौं दिनपछि बच्चाको सबै टेस्टहरु गर्दा सबै राम्रो भएको र बच्चाको तौल पनि बढ्दै गईरहेकोले बाँकी केयर घरमै गर्ने आठौं दिनमा हामी घर फर्कियौ ।
यति धेरै पीडा र दुःखका बाबजुद पनि तिमिलाई कोखमा लिएको ४ बर्ष पूरा भएर आजबाट ५ औं बर्षमा प्रेबेश गरेका गरेका छौ छोरा । अहिले कञ्चनपुकै राम्रो र उत्कृष्ट मन्टेश्वरी ओशिस मन्टेश्वरीमा भर्ना गरेकी छु । तिमिले १५०० ग्राम तौल लिएर साथै मैले हजारौ पीडा सहेर तिमीलाई यो धर्तिमा ल्याउन सफल भएकी हुँ अहिले तिमी मम्मी बाबा भन्दै आफ्नो दादाको हात समाई स्कुल जाने भैसक्यौ । तिमीलाई तिम्रो स्कुलका म्यामहरुले पनि सेकेन्ड मदरको भूमिका निर्वाह गरिरहनु भएकोमा धन्यबाद । तिम्रो स्वास्थ्य एकदमै राम्रो बनाउने मेरो हर प्रयास रहनेछ । तिम्रो स्वास्थ्यलाई मध्यनजर गर्दै आजको दिनमा पनि तिमी र म महाकाली अञ्चल अस्पतालको पोषण पुर्नस्थापन केन्द्रमा छौं । अरु सबै राम्रो भए पनि केही तौल कम भएका कारण यता बसिरहेका छौ । तिमीलाई एकदमै पोषणयुक्त खाना खुवाउने यस केन्द्रका दिदीहरु र मलाई हौसला र बाबुको केयर गरि दिने नर्सहरुलाई पनि धन्यवाद । जन्म दिनको करोडौं शुभ कामना बाबु निर्भिक । NICU को कठिन समय देखि आजको उज्यालो मुस्कानसम्म आई पुग्दा तिमीले जीवनसंग जित हासिल गरेका छौ । तिमी साहसले जितेको मेरो सानो योद्धा हौ । आज तिमी ४ बर्ष पूरा गर्यौ मेरो यहीं कामना छ तिम्रो यात्रा, तिम्रो जीवन, तिम्रो स्वास्थ्य सफलताले भरिपूर्ण रहोस् । सधै ठूलो मान्छे भन्दा पनि एक असल मान्छे बनेको देख्न पाऊ । अर्को कुरा तिमीले हरेक नारीहरुलाई सम्मान गर्न सिक्नु । एक नारीले बच्चालाई संसारमा ल्याउन अथवा जन्म दिन गरेको संघर्ष एक नारी शिवाय कसैले बुझ्न सक्दैनन् । मेरो जस्तै र मेरो भन्दा बढी पीडादायी सुत्केरी अवस्था कयौं नारीहरुका होलान् । त्यसैले हरेक नारी र आमाहरुलाई नमन अनि सम्मान छ ।
